Nakakamiss ang pagba-blog. Seriously.
Ilang beses ko nang sinabi na nagbabalik na ko pero wala pa ring kaupdate-update ang blog ko.
Sadya talagang masarap ang bakasyon.
Pero nagbabalik na talaga ako. Promise. Mag-u-update na ako on a regular basis.
Ang hirap kumambak pag walang nagwewelkam.
Nagpaparinig sa mga bingi.
Hindi niyo namamalayan na nag-isang taon na akong nagba-blog.
Yup. I started blogging noong March 21 last year sa splashknot.wordpress.com, meaning, isa akong WordPress kid. Please pakibisita yang blog ko na yan kung interesado kayo sa stenography.
Pero, nag-collapse siya sa di mapaliwanag na kadahilanan. Wala namang touch of kabastusan yun. Actually, puro kabanalan yun. Ayaw yata ng WordPress ng ganun.
Moving on, itinatag ko itong blog na to noong April 31, para ipaglaban ang karapatan ng mga kapitbahay ko.
Pero, nawala ako sa pagba-blog on a constant basis para “hanapin ang sarili ko” (drama effect., LOL)
Commercial muna: Mala-Safeguard commercial. Kinausap ako ng aking kaluluwa.
(Tim Ang, you’re a nautical loser. Duh, kaya nga may mapa para mahanap ang mga nawawalang lugar eh.)
Anyway, nag-one year na rin ako dito sa blog pero wala pa rin kwenta ‘to.
After one year, I pil old. Piling ko, antagal ko na sa WordPress. Kasi marami na ang umalis, marami rin ang mga bago. Pero ganun talaga ang buhay ng mga bloggers parang mga prosti, “They cum and go.”
Pero, hindi kuntento na one year old blogger na ako. Gusto kong umabot ng pipti years. Yun ay kung kaya ko pang humita sa keyboard at makipagtitigan sa monitor, habang nakaupo ako sa wheelchair ko. Yun ay mangyayayri kung buhay pa ko. (emo/yuck mode)
Nagbabalik-balikan kang ako.
Nakakatamad pa kasing mag-blog.
Siyempre bakasyon pa.
Pero, nakakaawa na kasi ang blog ko.
Amoy lumot na.
Natatanga pa rin ako sa interface ng WordPress.
Sa totoo lang, parang naliligaw ako sa Disneyland.
Bagong Puna